Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2016

Η συνωμοσία των ηλιθίων

Γραφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ  ΠΑΠΑΔΟΓΙΑΝΝΗΣ

Τον Αύγουστο του 2015 η ελληνική κυβέρνηση υπέγραψε μια νέα συμφωνία με τους εταίρους, το 3ο Μνημόνιο, με το οποίο ανέλαβε συγκεκριμένες δεσμεύσεις που θα έπρεπε να υλοποιήσει σε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Η συμφωνία προέβλεπε ότι τον Νοέμβριο του 2015 θα είχε ολοκληρωθεί η πρώτη αξιολόγηση (η οποία θα απελευθέρωνε περίπου 3 δισ. ευρώ χρηματοδότηση κυρίως για την εξόφληση υποχρεώσεων του δημοσίου προς ιδιώτες), ανοίγοντας το δρόμο για την χαλάρωση, και σε δεύτερο χρόνο απόσυρση, των capital controls, την συμμετοχή της Ελλάδας στο ...


πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ και πολλά άλλα που θα οδηγούσαν στην ενίσχυση της εμπιστοσύνης και στην αναθέρμανση της οικονομίας στο ξεκίνημα του 2016. Αν είχαν γίνει αυτά και είχε ολοκληρωθεί και η δεύτερη αξιολόγηση που ήταν προγραμματισμένη για τώρα, τον Φεβρουάριο του 2016, τότε στην Ελλάδα –μετά από 8 χρόνια απίστευτης βύθισης της οικονομίας- θα γίνονταν πάρτι! Κανονικά σήμερα θα έπρεπε να συζητάμε για την απόσυρση των capital controls.

Αυτά στη θεωρία. Στην πράξη, στην ελληνική πραγματικότητα, μόλις την προηγούμενη εβδομάδα ξεκίνησε η διαδικασία της 1ής αξιολόγησης, αυτής που θα έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί τον περασμένο Νοέμβριο, χωρίς να υπάρχει η παραμικρή ένδειξη για το πότε θα ολοκληρωθεί. Το μόνο ξεκάθαρο είναι ότι κυβέρνηση - τρόικα διαφωνούν περίπου σε όλα γεγονός που δημιουργεί ανησυχία για μια νέα παρατεταμένη διαπραγμάτευση, ξυπνώντας μνήμες του δραματικού 2015. Η τρόικα έκανε γνωστό ότι δεν πρόκειται να επιστρέψει αν δεν υπάρξουν νέες συγκεκριμένες και ρεαλιστικές προτάσεις ενώ ο υπουργός Οικονομικών σημείωσε ότι αν η αξιολόγηση πάει για Μάιο – Ιούνιο «καήκαμε». Στο εσωτερικό αντιδρούν οι πάντες με την κυβέρνηση Σύριζα – ΑΝΕΛ να θερίζει τις θύελλες που τόσο αλόγιστα έσπειρε με τις εξωπραγματικές υποσχέσεις και την παροχολογία τα προηγούμενα χρόνια. Έξι μήνες μετά την υπογραφεί του τρίτου μνημονίου, σύμφωνα με τον ΣΕΒ, από το σύνολο των δράσεων που θα έπρεπε να υλοποιηθούν έως και τον Φεβρουάριο για το 64% δεν υπάρχει καμία πρόοδος, για το 15% υπάρχει μερική πρόοδος και έχει υλοποιηθεί το 21%.

Όλα είναι στον αέρα. Έτσι η οικονομία παραμένει δέσμια της αβεβαιότητας σε μια χαμηλή πτήση, η πολιτική αστάθεια επιστρέφει, η εμπιστοσύνη καταρρέει, επενδύσεις δεν γίνονται, περισσότερες επιχειρήσεις και νοικοκυριά δεν μπορούν να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους, οι δημοσιονομικοί και άλλοι στόχοι που είχαν τεθεί στο μνημόνιο εκτροχιάζονται. Καθημερινά οι πιθανότητες να χαθεί και το 2016 αυξάνουν.

Και μετά θα έρθει η τρόικα. Θα μας πει ότι δεν έγιναν όσα συμφωνήθηκαν. Ότι οι στόχοι δεν επιτεύχθηκαν, θα ζητήσει νέα διορθωτικά μέτρα για να καλυφθούν οι αστοχίες και εμείς θα λέμε «και άλλα μέτρα; Μα δεν πάει άλλο». Ο λαϊκισμός, που πλέον εκφράζεται από δήθεν ελίτ όπως οι δικαστές, θα ουρλιάζει ότι «το καθεστώς των μνημονίων που έχει επιβληθεί στη χώρα μας και οδηγεί, πλέον σε αδιέξοδο», «η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών έχει ξεπεράσει τα όρια της αυτοθυσίας προς τον σκοπό της οικονομικής διάσωσης της χώρας. Ωστόσο, συνεχίζεται η επιβολή νέων μέτρων», «η Ελλάδα πρέπει να παύσει να αποτελεί το οικονομικό πειραματόζωο της Ευρώπης» κ.α.

Το έργο το βλέπουμε να επαναλαμβάνεται, καρμπόν, τα τελευταία χρόνια: κυβερνήσεις, στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, υπογράφουν ένα μνημόνιο, αποφεύγουν το μοιραίο κερδίζοντας κάποιο χρόνο, και μετά αρχίζουν το …τσάμικο. Ψάχνουν ισοδύναμα, ζητούν να αναβάλλουν νομοθετήματα γιατί η κοινωνία δεν αντέχει, νομοθετούν με εξαιρέσεις, νομοθετούν χωρίς να υλοποιούν κ.α. Πάνω από όλα όμως δεν κάνουν τίποτα, «διαπραγματεύονται», μοιράζουν ψεύτικες υποσχέσεις, ελπίζοντας σε μια ανώδυνη πολιτική λύση που ποτέ δεν έρχεται. Όλες οι κυβερνήσεις κάνουν το παν να μην αλλάξει τίποτα να διατηρηθεί αλώβητο το πελατειακό κράτος. Ξανά και ξανά. Η ίδια ιστορία με διαφορετικούς πρωταγωνιστές: Παπανδρέου, Σαμαράς, Τσίπρας.

Μια ηλίθια συνομωσία να μην αλλάξει τίποτα στο κρατικοδίαιτο τμήμα της οικονομίας με τίμημα την αργή, βασανιστική, διάλυση της πραγματικής οικονομίας και της κοινωνίας. Αδίστακτοι πολιτικάντηδες υποσκάπτουν τα θεμέλια της χώρας προκαλώντας διαρκώς πρόωρες εκλογές με κάλπικες υποσχέσεις: «λεφτά υπάρχουν», «δεν συναινώ στο λάθος», «σκίζουμε τα μνημόνια με ένα άρθρο – ένα νόμο και διαγράφουμε τα χρέη». Μόνο για να αρπάξουν την εξουσία και μετά να υπογράψουν ένα μνημόνιο, με στόχο να μην το εφαρμόσουν, μεταθέτοντας τις ευθύνες στους άλλους.

Σε κρίση βρέθηκαν και άλλες χώρες του ευρωπαϊκού νότου, οι οποίες επίσης υπέγραψαν μνημόνια. Όλοι συμφώνησαν και υλοποίησαν τις δεσμεύσεις που ανέλαβαν βλέποντας τις οικονομίες τους να σταθεροποιούνται να επιστρέφουν σε θετική πορεία και να «τελειώνουν» με τα μνημόνια.

Μόνο στην Ελλάδα πάμε από Μνημόνιο σε Μνημόνιο, αναλαμβάνουμε δεσμεύσεις που δεν υλοποιούμε, καταδικάζοντας την χώρα σε μια ατέρμονη πτώση. Αλλά όπως υποστηρίζουν και οι αδέκαστοι δικαστές της χώρας για όλα φταίει «το καθεστώς των μνημονίων που έχει επιβληθεί στη χώρα μας και οδηγεί σε αδιέξοδο».

Ο Γιάννης Παπαδογιάννης είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Μόλις κυκλοφόρησε το νέο του βιβλίο «Από το Μεγάλο Πάρτι στη Χρεοκοπία – 2009-2015: Δημαγωγία και μοιραίες επιλογές» (Εκδόσεις Παπαδόπουλος).




matrix24

Αν σας άρεσε το θέμα κάντε ένα "Like" και κοινοποιήστε το στους Φίλους σας...!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου